إستفتاح

    

   الشهادة لله 

    الكلام دة 
كلام واحد
عشق
خدّ رمش العين
رشق
فى صميم قلبه المتين
عِشقها
جاب داغُه
وهرس دماغه
عوُّده على بحر السّم فى نقطة عسل
وجاب رجليه فوق راسه زرع بصل
الكلام ده
كلام واحد
من طوب الأرض لمطر السما بيناشد
ولا كان فـ يوم برّاوى
ولا غلاّوى
ولا جاحد
بس كان غاوى
وموّحد بالواحد
وكان هاوى
مطرح ما ترسى يدُّق لها
بأصله معجبانى
بأحوالها
مهموم ودارى
وعن التوافه لاهى
العشق عنده مش كلام
ولا محدتة وأغانى
وحياة من جمّعنا فـ ده الصباح النّادى
عن اللى اتعلّمته
من واحد فاجومى راسى
راح أقوله عشانك
لا تبلع لسانك
ولا تجزّ على سنانك
ولا تدهن الكلام بويا ألوان
ولا ترقص للقرد فى دولته
وتقولُّه يا بدر الدُّجى
يا قمر الزمان..
وماتكونش فـ يوم إمّعة
أو بردعة
أو صاحب منفعة..أو بهلوان
إعشق زعفران تراب بلدك
إتمعشق فى عرق ناسك وأهلك
إتعكم فى الدنيا وخدلك ضربات
تخلّيك تنين..
إتعجن فى سواد ليلة صيف حزين
اشربلك فنجال قهوة بنُّور
قصاد سيدنا الحسين
اشبُكلك عقد فُل وزينُّه البنُّور
والضُمه فى تمر حنّة وياسمين
إتشعلق فى اهداب الأمل
وخلّيك للفرح نديم
وإتواعد مع الحلم هنا
على شط بحر البحور
وسيد الأنهار الكريم
النيل الخالد العظيم
*********** 

سمّيه رأى حُر 
كلام حُر
هطل حُر
إنت حُر
وأنا حُر
وزيّك إنت سيادتك زييّى..حُر
سميّه رأى بلا شكل وبلا قافية
لكن أنا –بَلا قافية- حُر
يُبرق الكلام من دقّ قلبى
ويلمس وتر إحساس عقلى
دة مش كلام قصايد يابن والدى
دة كلام واحد
كان تمن عشقه
الجنون
لعبت بيه الايام
والظروف والمواعيد
والظّنون
وليالى زمان المنسيّة
وصدق اللى قال يا فنديّة
المجانين فى جحيم
والرأى
  حُريّة....